02 Mart 2008

Los Bibilicos,



Silkele üzgünlüğünü, kendine gel şöyle bi’,


sessizce bakamazsın çarkına sen feleğin


sanki aşındırmış, geçerken, yolunu senin,


yaşamak isteyen için hakim olan yaşam ki


Ama besleme sakın bu ölümcül endişeyi


ki böyle, yavaşça, tuzağa düşersin ağlarında ölümün,


emektir çünkü yaşam ve sonunda tek kalan


emektir; o zaman, emeğe el vermeli.


Gör, ekmekteyken kendini, geçerken ve sensin işlenen


ölüme dönen manzaraya tekrar bakmadan,


ne de yürüdüklerin, yük olmasın yürürken.


Bulut kümesi gibi, geçmez yaşam o zaman


sende biter durgunluk, yarıkta yaşadım ben


kendi eserlerinde durulmak elbet mümkün.

Hiç yorum yok: